Columns Annelies Galle

Mijn jeugd verliep niet zoals het zou moeten.

Mijn vader voedde met harde hand op, mijn moeder werd ernstig ziek, overleed veel te jong en ook in die periode kon mijn vader niet echt een vader voor mij zijn. Ik had maniertjes en trucjes geleerd om me staande te houden in een leven waarin ik op school gepest werd, bang was voor mijn vader en het verdriet had om de ziekte en later de dood van mijn moeder. Ik trouwde door de omstandigheden thuis veel te jong met een weliswaar lieve man maar met een heel andere achtergrond en waarmee ik in woon, leef en werkomstandigheden terecht kwam die haaks stonden op dat wat ik hoopte in mijn leven te vinden. Nog maar net getrouwd gebeurde er van alles, werd ik onder andere zelf ernstig ziek en uiteindelijk studeerde ik cum laude af in het wegstoppen van mijn eigen ik samen met alles wat pijn deed.
Blijkbaar goed in wegstoppen en doen wat ik moest doen leefde ik uiteindelijk een prima leven waarin zeker ook leuke en mooie dingen gebeurde maar waarin ik niet gelukkig was. Na een jaar of 20 ging werd het steeds moeilijker om deze manier van leven vol te houden, kwam het uiteindelijk tot een uitbarsting en ging ik onder behandeling van een psycholoog. Het hielp een beetje, mijn zorgvuldig onder de grond gestopte eigen ik groeide wel wat maar het lukte toen niet om tot de kern van het probleem te komen. Ik negeerde de door de groei ontstane scheurtjes in de grond, sloot het af bij de psycholoog en leefde verder. Ik was dan misschien niet gelukkig maar het leven wat ik had was wel vertrouwd...
Ondertussen kreeg ik steeds meer last van rijangst…
Weer een paar jaar verder werden de scheuren te groot om te negeren en ging ik weer onder behandeling van een psycholoog. Het was een hele heftige periode waarin ik uiteindelijk de moed vond om te scheiden. Het was gelukkig geen “vechtscheiding” het voelde goed om op eigen benen te staan, had al snel een eigen plekje en kon mijn werk op de zaak die we samen hadden blijven doen. Ook nu had ik het werkelijk probleem weten te ontwijken. Ik had niet door dat ik nog steeds niet helemaal mezelf was, ik had de overtuiging dat mijn volle rugzakje goed geordend was en dicht kon blijven…
Niets bleek minder waar…
Na een jaar leerde ik een lieve man kennen waarmee ik een heerlijk en totaal ander leven kreeg, een leven waarvan ik dacht dat ik het niet meer zou vinden. Gevoed door de fijne gevoelens was mijn eigen ik niet meer te houden. Het ging in strijd met het stemmetje in mijn hoofd die tot dan toe voortdurend de boel wist te verpesten. De trucjes en maniertjes om te overleven waren nu niet meer nodig. De vertrouwde grond onder mijn voeten verdween, mijn eigen ik kwam steeds meer boven, doodeng. Ergens weet je het wel, ergens weet je wat je moet doen om de problemen op te lossen maar je wil of durft de confrontatie niet aan. Ik verpakte het hele verhaal dan ook in rijangst. Ik ging naar de psycholoog voor rijangst…
Dat mijn rugzakje niet zo geordend was als ik dacht was best een teleurstelling. Dat zei ik niet hardop maar zo kwam ik wel een beetje binnen bij Annelies, een beetje moe van alles en balen dat het nu nog niet klaar was. Ik had al veel en hard gewerkt, eindelijk een heel leuk leven en nu weer naar een psycholoog, pff, stopt het dan nooit? Help me maar van mijn rijangst af en dan is het klaar, toch…? Annelies confronteerde me met deze houding, dat schudde me wakker. Al leek het misschien niet zo, de vechtlust was er zeker wel was maar ook de angst om de confrontatie met het verleden aan te gaan. Want wat we ergens van het begin af aan ergens al wel wisten, het rijden zelf was het probleem niet. Misschien projecteerde ik mijn verleden op het rijden of misschien gebruikte ik de rijangst als afleiding van het werkelijke probleem. Hoe dan ook, het aanpakken van de rijangst was weliswaar makkelijker dan de confrontatie aangaan met mijn verleden maar niet de juiste manier.
Ik had geen keus meer, wilde ik echt iets aan de problemen doen dan moest ik terug naar daar waar het begon, mijn jeugd. Wat was dat moeilijk, niet meer verschuilen achter een soort van “begrip” om wat er gebeurd was maar boos worden. Ik besefte dat het niets met mij te maken had, dat het niet aan mij lag en dat ik, hoe moeilijk ook, boos op mijn vader mocht zijn. Annelies kon streng zijn als ik iets probeerde te vermijden maar ze was er ook als er verdriet was. Nu ik er niet meer omheen kon vielen de stukjes verbazend snel in elkaar. De manier van werken van Annelies, het schrijven en tekenen wierp zijn vruchten af. Het stemmetje in mijn hoofd wat zich overal mee bemoeide en alles verpestte, vooral met het rijden, kreeg geen grip meer. Het stemmetje probeert het nog wel en zal dat misschien ook wel blijven doen maar ik weet dat ik kan vertrouwen op mezelf en dat ik in staat zal zijn om het de baas te blijven.

 tekening cum laude

 

Commentaar bij de tekening
Het is mijn eigen ik diep onder de grond, in de vorm van een ui of bloembolletje, waar de laatste tijd de vervelende laagjes van afgepeld zijn. Ze liggen er nog maar zullen in de loop van de tijd verteren. Nu die vervelende laagjes er af zijn komt mijn eigen ik weer tot bloei. En ja, het zal herfst worden, dagen en nacht en er zal vreugde en verdriet zijn maar de bloem zal voortaan aandacht en goede zorg krijgen. Ik weet nu dat ik het kan!
Marijke

Drs. Annelies Galle
GZ psycholoog, trainer en coach
Vosmanskamp 16
7433 EZ Schalkhaar
0570-624359