Columns Annelies Galle

Twee jaar geleden ging de handrem erop. Het was op. De maanden ervoor ging het al niet meer. Ik was moe. Kon alleen nog werken en slapen. Maar afremmen lukte ook niet meer, ik wist niet hoe.

Op 12 januari 2016 blokkeerde het gaspedaal. De handrem ging erop. Ik moest me ziek melden. Na jarenlang slecht onderhoud stapelden de boetes zich op. Ik kon de rekening niet langer betalen, ik was door al mijn reserves heen.
Het voelde alsof ik weer opnieuw moest leren autorijden. Alles wat vanzelfsprekend was, was dat niet meer. Ik moest leren ontspannen, leren luisteren naar lichaam en gevoel, leren plannen, prioriteit bepalen, anders kijken naar mezelf, me waardevol leren voelen (ook zonder dat ik daar hard voor werkte), rust vinden, beter voor mezelf zorgen, emoties toelaten, anders leren ademhalen, mezelf leren kennen, op een totaal andere manier werken en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Nu, twee jaar later, heb ik het gevoel dat ik mijn rijbewijs opnieuw verdiend heb. Met hulp van een handjevol instructeurs. Allemaal hadden ze hun eigen adviezen. Samen hebben ze mij tot een veel betere chauffeur gemaakt. Beter dan ik ooit geweest ben en ooit had kunnen dromen.
Wat een wijsheid heb ik op de bijrijderstoel gehad. Eerst van een coach die me leerde voelen, die me leerde over energievreters en me op reis liet gaan langs mijn eigen angsten en onrust. Een haptonoom die lijf en hoofd contact liet maken met elkaar. Een orthomoluculair arts die met voeding en poeders mijn lichaam en hormonen weer in balans kreeg. Een psycholoog (Annelies) die me deed inzien hoe ik in elkaar zit en me handvatten gaf om daar beter mee om te leren gaan. En tot slot een re-integratiebureau dat me hielp om op een totaal andere manier met mijn werk om te gaan en me het vertrouwen in mezelf terug liet vinden.
Ik heb zuiniger leren rijden, heb mijn voertuig leren aanvoelen. Ik sjees niet meer door mijn leven, ik rij, geniet van de rit en van alles wat er om me heen gebeurt. En als de auto begint te sputteren weet ik dat ik even moet terugschakelen, in plaats van gas bij geven. Ik gun mezelf een pauze onderweg, soms zelfs een hele lange.
Ik rij voor mezelf, niet meer voor een ander. Ik kies mijn eigen weg, volg mijn eigen kompas. En zolang er plek is en je dezelfde kant op wil mag iedereen mee liften. Gezellig. Maar af en toe alleen op pad is soms ook heel fijn.
Ik zie nu pas dat ik een gevaar op de weg was (voor mezelf). Gebruikte mijn zintuigen niet (volledig). Ik ging te hard. Was overal mee bezig, vloog alle kanten op, alles was belangrijk. Ik richtte me overal op; op zijwegen, informatie langs de weg en vooral op de achterbank, maar niet voldoende op de weg vooruit. Inmiddels plan ik mijn route beter, kan ik prioriteiten stellen. Ik kijk vooruit, kan me focussen, hou het overzicht, kan beter richting houden. Ik rij met gevoel, met rust en met zelfvertrouwen. En ik geniet van alles waar ik aan voorbij kom.
Het duurde lang voordat ik durfde te rijden zonder één van mijn instructeurs. Ik heb zelfs even gedacht dat ik nooit meer zou kunnen rijden, in ieder geval niet meer op de snelweg. Op dat moment schakelde ik de hulp van Annelies in. Ik zat vast. Had al zoveel lessen gehad en toch bleef dat karretje maar slingeren. Alleen op de straat met een slakkengang ging nog wel, maar kwam er ander verkeer dan raakte ik de weg kwijt. Ik had iemand nodig die me verder kon helpen. In Annelies vond ik iemand met veel ervaring en oprecht geïnteresseerd. Ondanks alle lessen die ik al had gehad in het eerste jaar van mijn burn out, kon Annelies me toch verder helpen. Begripvol, maar niet te soft.
Dankzij haar leerde ik meer over hoe ik denk en doe, waarom ik zo moeilijk uit die burn out kwam en hoe ik mijn leven beter kon organiseren om rust te krijgen in mijn hoofd en beter te focussen. Ze leverde een belangrijke bijdrage aan mijn herstel en hoe ik nu in het leven sta. Langzaam kreeg ik het gaspedaal weer ingedrukt, vond ik de juiste weg.
Snelheidsduivels en bumperklevers kom ik onderweg nog steeds tegen, maar ik hou mijn eigen snelheid aan. En het blijft continu bijsturen, maar ik geloof niet dat ik nog een keer uit de bocht zal vliegen.
Inmiddels zit ik weer alleen achter het stuur, zonder iemand naast me. Ik ben een betere versie van mezelf geworden en ik heb zelfs de neiging om af en toe even heel hard te toeteren om te zeggen: kijk mij nou, zie je me glimmen?
Marleen

thumb 800 20190110 214445 01 

Drs. Annelies Galle
GZ psycholoog, trainer en coach
Vosmanskamp 16
7433 EZ Schalkhaar
0570-624359