Columns Annelies Galle

Ik ben een kind van mijn ouders. Goh, hoor ik je nu denken. Dat is nou niet meteen het meest opzienbarende wat ik vandaag gelezen heb. En dat snap ik.

Het is namelijk in de basis een behoorlijke open deur. Maar wel een deur die ik vol in mijn gezicht gesmeten kreeg, waardoor ik in november 2018 bij Annelies belandde.
Ik ben een kind van mijn ouders. Waar mijn jeugdjaren zeer veilig en fijn waren, begon het een jaar of 15 geleden (ik ben nu 28) wat te draaien. De depressie van mijn moeder nam heftigere vormen aan en mijn vader kon dat allemaal steeds minder goed aan. Als oudste van twee broers voelde ik de verantwoordelijkheid om het gezin bij elkaar te houden. Mijn broertje hield ik daarbij uit de wind. Waar mijn broertje op zijn 18e het huis uitging, heb ik tot ver in mijn twintiger jaren thuis gewoond. Ik onderhield alles en iedereen, behalve mezelf.
Ik belandde, na een verwijzing van de huisarts, bij een GZ psycholoog. Na jaren van pleisters plakken met korte sessies (Misschien moet je eens wat aan mindfulness doen, Koen?) bij uiteenlopende hulpverleners, was de koek nu echt op. Het groot onderhoud was nodig en eind november belde ik aan bij Annelies.
De eerste maanden dat ik bij Annelies kwam, voelden als een groot Wie Is De Mol-seizoen. Ik raakte depressief, opdrachten mislukten en ik moest op zoek naar de Mol in mijzelf die de boel aan het verstieren was. Het leven lachte me keihard uit en stond tegenover me in plaats van dat het me toelachte en naast me stond. Het was confronterend om te ontdekken dat leven en voelen voor mij overleven en afstompen geworden was.
Bij Wie Is De Mol kan je niet zonder bondje: iemand die je kan vertrouwen en waarmee je de Mol kunt ontmaskeren. Annelies bleek mijn bondje. We wisselden van alles uit en waren samen zoekende naar wat mijn Mol dan was. We gingen samen de opdrachten aan, maar ik was tegelijkertijd in de lead. Want hoewel we de ‘opdrachten’ samen deden, was ik wel volledig verantwoordelijk voor het slagen van die opdrachten. Wat ik daarin aan Annelies zeer gewaardeerd heb, is dat zij alle keuzes altijd bij mij neer heeft gelegd: ze bleef me als mens benaderen die eigen keuzes kan maken en niet als patiënt. Dus ook met de credits als ik bepaalde keuzes maakte en daar naar handelde. En dat is wat Annelies haar werkwijze kenmerkt: ze staat naast je, denkt met je mee, maar je moet het zelf doen..
Het waren soms moeizame opdrachten, omdat ik die verantwoordelijkheid niet durfde of kon nemen. Annelies was daarbij de spiegel waar ik niet onderuit kon, maar ze was ook degene die me moed in bleef praten. In combinatie met een zeer hecht sociaal netwerk lukte het me na enkele maanden om de benen eronder te krijgen en groeide het vertrouwen in mezelf. Maar ook het besef dat je zelf verantwoordelijk bent voor de keuzes die je maakt en hoe je je leven inricht. Hoe rot de omstandigheden ook mogen zijn. Met zeer doeltreffende therapie (ACT) en de betrokken sessies bij Annelies slaagde ik erin om mijn gedachten in het juiste perspectief te plaatsen. En belangrijker: ik kreeg weer het vertrouwen dat ik mezelf hieruit zou gaan knokken.
Ik ben een kind van mijn ouders en dat is meestal onwijs fijn! Mijn moeder was (begin 2019 overleed ze) een fantastisch en positief mens die mij heeft geleerd wat in het moment zijn betekent. Mijn vader is de nuchterheid zelve en met zijn krachtige humor weet hij altijd de moed erin te houden. Ik ben een kind van mijn ouders en dat is soms onwijs irritant. De bipolaire stoornis en zelfmoordpogingen van mama met de afstomping van papa als gevolg hebben er bij mij ingehakt. Het was ook niet voor niks dat ik bij Annelies belandde. Ik ben een kind van mijn ouders en dat is een feit. Net zoals het een feit is dat je altijd voor je eigen leven verantwoordelijk bent.
Koen

 

Drs. Annelies Galle
GZ psycholoog, trainer en coach
Vosmanskamp 16
7433 EZ Schalkhaar
0570-624359