Columns Annelies Galle

Waarom…. Waarom verdien ik dit? Wat heb ik fout gedaan dat ik zo gestraft word?

Dat zijn twee vragen die vaak door mijn hoofd heen zijn gegaan. En waar ik nooit een antwoord op zal krijgen. Sommige dingen gebeuren nou eenmaal. De ene zweeft makkelijk door het leven en de ander krijgt een hoop te verduren. Als reïncarnatie zou bestaan, dan heb ik wat fout gedaan in mijn vorige levens.
Maar dat weten we niet en misschien maar beter ook!
Wat ik wel weet is dat iedereen lessen mee krijgt in zijn of haar leven die je moet doorstaan en overwinnen.
Ik ga jullie meenemen in een van die lessen die ik heb meegekregen in mijn leven. Het begon toen ik 18 jaar was. Ik was net gestopt met school omdat de opleiding die ik deed niks voor mij was. Ik had me voorgenomen om een jaartje te gaan werken en ondertussen te kijken welke opleiding mij wel lag. Na een maand werken begon ik me niet lekker te voelen misselijk, buikpijn, diarree en mijn eetlust was ver te zoeken waardoor ik dus ook heel veel afviel. Ik dacht ach, het zal wel een buikgriepje zijn dat waait wel weer over en ik ging door totdat het na twee weken nog steeds niet weg was en het eigenlijk alleen maar erger werd. Ik ging me steeds slechter voelen en werd ook heel moe.
Ik besloot om naar de dokter te gaan, maar die kon niks vinden, en zei dat het waarschijnlijk een bacterie of een parasiet was. Ik kreeg antibiotica. Dit riedeltje heeft negen maanden geduurd: elke keer weer weggestuurd worden en niet serieus genomen worden, totdat ik niet meer naar de wc kon en zoveel pijn had in mijn bil. Ik ging naar de spoedpost met 41.5 graden koorts. Ik kreeg een mri-scan en daar kwam uit dat ik een groot abces in mijn bil had zitten. Ik werd direct geopereerd en moest een week in het ziekenhuis blijven en kreeg een darmonderzoek. Daar kwam uit dat ik de ziekte van Crohn heb. Ik kende die ziekte niet. Ze zeggen dat je er prima mee kan leven en ik dacht het zal wel mee vallen.
Maar na verloop van tijd kwam ik er achter wat voor vervelende ziekte het is, want ik lag elke drie maanden wel in het ziekenhuis met een abces. Ik was continu moe. Ik at drie hapjes en had last van uitdroging door de diarree en dan nog alle bijwerking van al die medicijnen, verschrikkelijk. Ik heb alle medicijnen gehad die er beschikbaar zijn voor deze ziekte, maar de abcessen bleven maar terug komen en ze werden steeds erger en groter zodat het levensbedreigend werd. Ik verloor alle hoop en ik werd bang voor mijn eigen lichaam omdat die zulke onvoorspelbare dingen deed. Ik verloor het vertrouwen in mezelf en in de artsen omdat er ook al wat fouten waren gemaakt.
Ik raakte in een depressie. Ik was op en moe en ik verloor een hele hoop mensen om me heen die zich terugtrokken. Alleen mijn ouders bleven achter mij staan. Al die stress zorgde er voor dat mijn ziekte alleen maar erger werd. Ik was er helemaal klaar mee om mij zo rot te voel en ik dacht als ik me zo ellendig voel heeft het vechten tegen mij ziekte ook niet veel zin. Dus ik besloot om aan mij depressie te gaan werken ik ben naar Dimence gestapt. Mijn ervaring daar was niet zo goed. Ik voelde me al gouw een nummer en ik kreeg antidepressiva toegeschoven. Ik heb het aangenomen en na een tijd gebruiken voelde ik helemaal niks meer. Dat vond ik verschrikkelijk en ging me helemaal niet helpen. Ik dacht alleen maar ‘hoe kan dit helpen als dit alleen maar onderdrukt en vervolgens als je er mee stopt alles 3 x zo hard terug komt?’. Dus ik ben de antidepressiva gaan afbouwen en ben er mee gestopt. Ik heb mezelf van af dat moment voor genomen dat ik uit alles iets positiefs moest gaan halen hoe negatief het ook was. zo ben ik over mij depressie heen gekomen maar ik heb zo niet alles helemaal opgelost met mezelf.
Mijn ziekte was nog niet onder controle en artsen wisten niet goed meer wat ze nog moesten doen. Ik ben overgeplaatst naar een academisch ziekenhuis in Amsterdam en daar hebben ze nog van alles geprobeerd. Helaas hielp dit ook niet. Uiteindelijk heeft mijn laatste abces mij bijna mijn leven gekost. Mijn arts wist niet wat te doen en heeft besloten na dat abces, dat ik met spoed een stoma moest krijgen. Die ingreep heeft mijn leven gered waar ik super dankbaar voor ben, want ik heb mijn leven hier weer deels mee terug gekregen. Helaas door veel stres de laatste tijd gingen de abcessen weer opspelen ik dacht oh nee.. daar gaan we weer maar gelukkig is het nu weer rustig.
Alleen mijn vertrouwen in mijzelf, mijn lichaam en andere mensen is nog ver te zoeken. Dit is de reden dat ik in therapie ben gegaan. Ik heb er voor gekozen om in groepstherapie te gaan, wat een goede uitdaging is om mijn vertrouwen in mensen weer terug te krijgen omdat ik met wildvreemden mijn verhaal moet delen. Ik kwam binnen als een stil iemand die eigenlijk niet zo veel zei en ook niet zoveel durfde te zeggen, maar ik kom steeds meer uit mijn schulp, wat ik heel fijn vind. De groep is zo enorm fijn om op terug te vallen, je hebt zoveel steun aan elkaar. Wat ik altijd zeg: teamwork makes the dream work!
In deze ongekende tijden zitten we met het coronavirus allemaal thuis. We moeten allemaal alles omgooien en met de groep hebben we hier een goede oplossing voor gevonden door beeldsessies te hebben met de groep. Mijn ervaring is dat dit een goede oplossing is in deze tijd.
Nu hebben we daarbij bedacht dat we wekelijks een positieve mail naar elkaar in de groep sturen. Elke week is er iemand anders aan de beurt. Het maakt niet uit wat, iets wat je hebt meegemaakt die week of een foto waar je super vrolijk van wordt. Als het maar positief en opbeurend is, zodat we elkaar een extra steuntje in de rug geven. Ik hou van positief denken ik denk dat je daar een hele hoop mee kan bereiken en dat je zelf op de been kan houden als het allemaal niet zo rooskleurig is gelukkig ook maar want alle ellende die we meemaken in dit leven maakt ons super sterk en je leert er een hele hoop van. ik ben al mijn lessen dankbaar die ik heb meegemaakt want die lessen hebben mij de persoon gemaakt die ik nu ben.
Bij deze wil ik graag mijn positieve mail met jullie delen.

Het is weer lente en als ik aan lente denk, denk ik aan onze mooi magnolia boom bij ons in de tuin. Ik vind dit een hele bijzonder boom omdat deze al 100 jaar oud is en al heel wat mee heeft gemaakt van in een brandend huis vlak naast de boom tot gebruikt worden als een vuilnisstort. deze boom heeft veel verdriet en geluk gezien van mensen. Ondanks dat deze boom veel heeft mee gemaakt, bloeit die elk voor jaar weer zo mooi op en laat die zien dat na barre en zware tijden er ook weer tijden komen van warmte en geluk. Onthoud dat elk van jullie weer gaat bloeien; zonder vallen is er geen opstaan. De lessen die we meemaken in dit leven, maken ons wel de mooie personen die we zijn en gaan worden. Lieve meiden ik denk aan jullie allemaal en we gaan allemaal weer bloeien; tot die tijd hebben we elkaar. Samen staan we sterk: teamwork makes the dream work’!


Fijn weekend!
Liefs Lynn

magnolia

Drs. Annelies Galle
GZ psycholoog, trainer en coach
Vosmanskamp 16
7433 EZ Schalkhaar
0570-624359