Vriendschappen liepen niet zoals ik dat wilde en ook had ik geen idee wat ik qua vervolgopleiding wilde gaan doen. Ook voelde ik mij veel somber en dronk ik vaak net wat te veel alcohol. Maar nee geen therapie, dat is niks voor mij.
Toen op mijn 16e toch in therapie, niet helemaal vrijwillig, mijn ouders vonden dit noodzakelijk. Een halfjaar volgehouden en ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet helemaal serieus kon nemen. Ik had er ook een handje van de therapeut af te leiden met mijn koetjes en kalfjes verhalen. Ik moest cijfers aan situaties geven op een schaal van 1 tot 10, nou sorry hoor wat een onzin dacht ik. Ondanks dat mijn weerstand zo groot was, werd ik toch onbewust aan het denken gezet. En daarbij was de gratis warme chocolademelk ook erg lekker.
Ik ging weer verder leven in de moeilijkste periode uit mijn leven tot nu toe: ‘de puberteit’. Elke dag een identiteitscrisis moeten doorgaan, mijn plek niet kunnen vinden en allerlei onzekerheden. En dan niet te vergeten over gemene meiden die roddels verspreiden. Al mijn frustraties thuis afreageren, want als ik dat op school doe, he mb ik meteen een verkeerde naam. En dan loopt het dus ook thuis niet lekker. Dagenlang in mijn bed liggen en niks willen doen. Het liefst ook met de gordijnen dicht want zwart is de kleur die ik wil zien. Een leuke jongen ontmoeten waardoor ik me voor even weer gelukkig en gezien voel, maar dan opeens is die weg. Mijn vertrouwen is aangetast en nu val ik in een nog dieper gat. Waarom leef ik eigenlijk nog?
Het leven gaat helaas altijd door. Hoe graag ik ook zou willen dat ik de tijd soms even stil zou kunnen zetten. Wegvluchten van mijn problemen en zoveel mogelijk dingen doen waardoor ik niet hoef na te denken. Op mijn 17e toch weer in therapie, maar niet kunnen praten. HALLO IK BEN DEPRESSIEF EN IK WIL DAT JIJ MIJ HELPT. Achteraf gezien werkte het blijkbaar niet zo, maar vandaar dat ik ook toen weer binnen een halfjaar gevlogen was. Wel wat testen moeten doorstaan, want tja eerst een diagnose en dan kunnen we je pas helpen. Nee zo werkte het niet voor mij.
Ik snap dat een diagnose soms handig kan zijn, maar persoonlijk wil ik niet in een bepaald hokje geduwd worden. Ik wil behandeld worden als individu die zo haar eigen persoonlijkheid heeft en ook haar eigen unieke problemen. Iedereen heeft zijn eigen unieke werkelijkheid en dingen die hij of zij heeft meegemaakt. Op het internet deed ik altijd veel onderzoek naar verschillende stoornissen. Zo heb ik mijzelf het label borderline/ autisme/ bipolair/ ADD/ adhd/ narcisme/ hechtingsproblematiek en weet ik veel wat nog allemaal gegeven. Zo kwam ik erachter dat ik met veel diagnoses wel overeenkomsten heb.
Hoe voor sommigen een diagnose erg helpend kan zijn, was dit voor mij juist een enorme blokkade en voelde ik mij daardoor juist niet gezien. Zo heeft iedereen wat anders nodig in zijn/ haar therapie en het is belangrijk erachter te komen wat jij belangrijk vindt. Ik wist dat op mijn 17e ook nog niet. Ook had ik een verkeerd beeld over therapie. Ik dacht dat de therapeut mij ‘beter’ zou maken, maar zo werkt het niet. Ze geven het gereedschap en vervolgens moet je daar zelf mee gaan knutselen. Ook is het aan jou om ze informatie te geven waardoor ze weten welk gereedschap ze je moeten geven. Het is dus iets wat je zelf doet, maar dit heeft mij ook een hele tijd gekost om dit in te zien.
En dan ben je eind 19, loopt je relatie van drie jaar stuk, moet je opeens volwassen worden en verantwoordelijkheid nemen, sta je voor belangrijke keuzes en bam je stort in. Je spartelt maar wat in het rond hopend dat iemand je de goeie weg lijdt en alles zich vanzelf oplost, maar helaas zo werkt het niet. Toen had ik toch maar besloten om in therapie te gaan en wat is dat een goede keuze geweest. Ik weet niet waar ik had gestaan als ik dat niet had gedaan. Je hoeft geen ‘erge’ problemen te hebben om in therapie te gaan. Eigenlijk als dat zo is, ben je al te ver gegaan. je jeugd heeft je getekend en de gevoelens zitten diep weggestopt in je lichaam, wat waarschijnlijk een grote reden is dat veel dingen in je leven niet lopen zoals ze willen. Gevoelens van depressiviteit, een identiteitscrisis, onrust, stress of doelloosheid. Het zijn allemaal voorbeelden die een onderliggende reden hebben. Een therapeut helpt je om dieper tot jezelf te komen en dan kan je eraan werken. Zwaar is het wel, je haalt oud leed naar boven en dit doet pijn.
Isolatie, dat is iets waar ik goed in was (en stiekem nog steeds goed in ben). Als alles te veel werd ging ik met de mensen om mij heen uit contact en bestempelde ik hun als negatief. En helaas heb ik daar nog steeds een handje van, maar je er bewust van zijn is stap 1 natuurlijk. Ik vertrouwde niemand meer en ik leef(de) met het motto ‘ik kan alles alleen’, maar helaas dit werkt niet zo. Je kwetsbaar kunnen opstellen en liefde kunnen ontvangen is erg belangrijk in sociale relaties, of anders gezegd dit is de basis van een gezonde relatie, hier was ik alleen niet toe in staat. Echte vriendschappen ontbraken daarom in mijn leven, waardoor ik mij erg eenzaam voelde en daardoor ook last had van depressieve gevoelens. Met een masker op ging ik door het leven. Lekker feesten en lol maken, daar was ik goed in.
Met de individuele gesprekken die ik met Annelies/ mijn therapeut heb gehad leerde ik om kritisch naar mijzelf te kijken. Zo bleek alcohol toch wel een grote boosdoener in mijn leven te zijn. Uiteindelijk besloot ik dan ook om te stoppen met het drinken van alcohol. Dit is één van de beste keuzes geweest. Het klinkt raar, een jonge student die stopt met alcohol drinken, maar ik zal het iedereen aanraden. Door het drinken van alcohol kwam ik namelijk niet echt tot mijzelf. Op vrijdag/ zaterdag drink je en vervolgens moet je lichaam hier wel 3 dagen van bijkomen, wat betekent dat je eigenlijk maar erg weinig heldere dagen in je week hebt zitten. Vervolgens ging ik in groepstherapie. Hier had ik eerst erg veel weerstand tegen, maar uiteindelijk dacht ik tja waarom ook niet. Erg ongemakkelijk vond ik het eerst, wat moet ik met al die mensen hun verhalen. Hier zie je dus ook weer een probleem van mij, ik ben erg gericht op mijzelf. Ook vond ik het raar om te horen dat de groep met mij meeleefde, ik wist niet zo goed wat ik daarbij moest voelen. In de korte tijd dat ik in de groep heb gezeten heb ik geleerd om mensen niet te oordelen, maar met oprechte compassie naar hun verhalen te luisteren. Iedereen heeft zo zijn eigen levenspad waar dingen zijn gebeurd. Respect voor je medemens en niet zomaar een oordeel over iemand vellen is iets wat ik daarom nu ook erg belangrijk vind. Ook heb ik geleerd dat mijn verhaal en emoties er mogen zijn en dat ik dit met andere mensen kan delen. Ik hoef niet alles alleen te doen. Iedereen heeft zo zijn eigen verdriet en het is erg waardevol dat je dit in een vertrouwde omgeving kan delen.
En dan na jaren weerstand is mijn mening veranderd. Therapie, ik zou het iedereen aanraden, want na twintig jaar heb ik eindelijk weer het gevoel te kunnen ademen. Ik loop niet meer met lood in mijn schoenen en ik ben mij nu ook veel meer bewust van mijzelf. En ja nog steeds loop ik tegen dingen aan, maar dat hoort nu eenmaal bij het leven. Ik ben in ieder geval een stuk meer bewust van mijzelf, waardoor ik er ook sneller iets aan kan doen. Hard werken dat is het wel. Het is in de spiegel durven kijken, maar dan naar de kant van jezelf die je eigenlijk liever niet ziet. Graven naar gebeurtenissen of emoties die je niet naar boven wilt halen. Kritisch naar je eigen gedrag kunnen kijken en er ook voor openstaan om hier keihard aan te werken, maar je krijgt er iets veel beters voor terug. En tja uitgeleerd ben ik nog zeker niet, maar dat blijf ik mijn hele leven doen.
Danique
