Columns Annelies Galle

Van grootste uitdaging naar meest positieve wending.

In februari 2017 dachten wij, Pablo en Mara dat we met een uitgebreide vakantie tot innerlijke rust konden komen, aan elkaar toekomen en nieuwe plannen maken voor onze toekomst. Het liep allemaal anders. Na thuiskomst bleek het noodzakelijk om in therapie te gaan, eerst individueel en daarna ook samen. Ieder van ons werkte aan eigen thema’s en daarnaast hadden we ook samen het nodige te doen. Over dat laatste willen we wat vertellen en dat doet hieronder telkens een van ons beiden:

Zij: Wat ik het moeilijkst vond in mijn relatie was het omgaan met het zoontje van mijn vriend, Cees. ik wist dat het niet aan Cees lag, want we hadden wel een klik. Maar waarom deed het mij pijn als mijn vriend hem aandacht en liefde schonk? We schreven onze doelen op voor de therapie. Bovengenoemd punt stond als laatste punt geformuleerd, om eerst de basis tussen ons onder de loep te nemen. Echter merkte ik dat het laatste punt de grootste uitdaging zou worden.

Hij: Mijn vriendin gaf als een van de belangrijkste punten, de moeite die ze had met het omgaan met mijn zoontje. Voor mij was dit pijnlijk om te horen en ik kon er ook niet goed mee omgaan omdat ik van haar verlangde dat ze dit gewoon moest accepteren en dat het nou eenmaal zo was. Omdat we in de basis van onze relatie nog veel winst konden behalen hebben we tijdens de therapie dit punt geparkeerd en zijn we eerst aan de basis van onze relatie gaan werken.

Zij: Inmiddels heb ik geleerd om mijn eigen pijn los te zien van het contact met Cees en mijn vriend. Mijn eigen behoefte om verloren liefde en erkenning in te halen, zag ik een ander van dichtbij mee vervuld worden. Door MIJN partner, notabene 😉. Maar ik ben Cees niet. En mijn partner is niet van mij. En Cees kon net zo goed een ander belangrijk onderwerp uit het leven van mijn partner zijn, zoals een drukke baan of een ziek familielid.

Hij: Tijdens het proces heb ik geleerd dat het heel belangrijk is om de relatie van mijn zoon en mijn vriendin zich te laten ontwikkelen zonder dat ik dit probeer te sturen. Eerst vond ik dat zij en hij elkaar maar lief moesten vinden en leuke dingen met elkaar moesten doen maar ik vergat dat ik hen de ruimte had moeten gunnen om überhaupt elkaar te leren kennen. Wie ben ik nou om te kunnen bepalen dat zij vanaf dag één als familie met elkaar omgaan. Als ik er nu over na denk, is het ook logisch dat de band moet groeien en dat dit niet gaat wanneer ik mij continu bemoei en van beiden verwacht dat ze elkaar mogen.

Zij: Meer en meer leerden we begrip voor elkaar te hebben en te begrijpen wat onze positie was in dit samengestelde gezin. Het boek ‘becoming a stepfamily’ van P.L. Papernow heeft hier ons ook bij geholpen. Wat een simplistische situatie leek met zijn drieën, was een complexe samengestelde structuur van familierelaties. En zo ontstond het moment dat ik mijn plekje begon te vinden in het leven van Cees. Waar hij bang raakte om aan een moeilijke puzzel te beginnen, en mijn partner hem adviseerde een eenvoudigere puzzel te starten, leerde ik Cees hoe je eigenlijk moet puzzelen: beginnen met de hoekjes. Samen hebben we de puzzel afgemaakt, tot blijdschap van ons alle drie.

Hij: Het lezen van het boek ‘becoming a stepfamily’ heeft ons in de goede richting gestuurd. De laatste tijd zie ik dat de relatie tussen hen zich ontwikkelt en ik word er ontzettend blij van. Mijn vriendin kan sommige dingen zo goed aan hem uitleggen en de interactie die ze met elkaar hebben is erg prettig om te zien en te voelen. Waar ik soms het geduld niet heb om hem iets uit te leggen, lijkt het of zij precies weet wat ze moet zeggen of doen om hem te helpen. De waardering die ik op dat moment voel probeer ik nu ook naar haar te uitten en dat vindt zij zichtbaar prettig. Hoewel we nog stappen kunnen maken in onze relatie denk ik dat we al iets ontzettend moois hebben bereikt en dat we dit door kunnen zetten. Mijn zoon vraagt mij, wanneer ik hem ophaal altijd of mijn vriendin er ook is “Ik vind het zo gezellig als zij er is” zegt hij dan met een grote glimlach. Dit zijn momenten waarop ik besef hoe blij ik en ook hij met mijn vriendin in ons leven zijn.

Zij: Grappig genoeg denk ik dat het ook zo werkt met therapie. Als je leven als een puzzel in de lucht wordt gegooid, en je in afwachting bent wanneer welk stukje weer op zijn plek valt, is het fijn om eerst met de hoekjes te beginnen. Met de basis dus. We zijn er nog niet, maar wellicht komen we nooit op het punt dat we in eerste instantie in gedachten hadden. En dat is oké. Leven is leren en leren is leven. En ik ben blij met mijn partner die mij wil helpen bij het vinden van de hoekjes van mijn eigen puzzel.
Pablo en Mara

 

 

Drs. Annelies Galle
GZ psycholoog, trainer en coach
Vosmanskamp 16
7433 EZ Schalkhaar
0570-624359