Columns Annelies Galle

Twee jaar geleden dreigde voor mij een tweede burn-out.

Van de eerste heb ik niet geleerd mijn gedrag te veranderen. Gelukkig wel om signalen dat het verkeerd gaat te herkennen. Zo kwam ik bij Annelies terecht met de vraag ‘help me om in mijn werk beter voor mijzelf op te komen, gezond egoïstisch te durven zijn’. Nu sluit ik die therapie af. Een reis met mezelf via onverwachte, diepe dalen waarin soms verdwaald raakte. Maar ook een tocht waarin ik mij ondersteund voelde door anderen en waarin ik ook mooie uitzichten vond.

In mijn eerste gesprek vertelde ik Annelies dat ik al eens hulp zocht bij een psycholoog maar dat ik mezelf toen niet bloot durfde te geven en dat het me daardoor niets bracht. Dat was 20 jaar geleden. Sindsdien is mijn leven rijker geworden met mooie dingen als een gezin en verdrietige momenten van verlies. In trainingen persoonlijke ontwikkeling heb ik wél de waarde van mijzelf bloot durven geven, mijn emotie tonen, geleerd.

Hoe frustrerend en ontmoedigend is het dan om in een nieuw traject van therapie te ervaren dat ik toch vooral de beschouwer van mijzelf blijk te zijn; ik wíl wel maar blijf vooral analyseren zonder echt te voelen. Ik kom niet verder. Ik ben mijn eigen obstakel. Annelies stelt voor dat ik de therapie voortzet in de ‘mannengroep’. Dat is ‘inbreng’ leveren, luisteren naar de ander, niet oordelen, warmte ervaren en reflecteren in een setting die heel snel vertrouwd raakt. Elk groepslid heeft een eigen aanleiding voor therapie maar er gaat geen sessie voorbij dat ik niet een klein of groot inzicht meeneem voor mezelf. Gaandeweg stuit ik op issues bij mezelf waarvan ik het bestaan niet vermoedde: de relatie met mijn lieve maar vroeger veel afwezige vader, de relatie met mijn eigen zoons en mijn lage zelfbeeld. Dat zorgt voor onrust en verdriet in mijn hoofd: in plaats van een oplossing voor mijn oorspronkelijke vraag (assertiever zijn in mijn werk) ontstaan er nieuwe vragen die tot diep in mijn eigen leven reiken. Ik raak van de regen in de drup.

Ik zoek lang naar een alles verklarende sleutel uit mijn verleden. Een die mijn gebrek aan zelfvertrouwen, mijn perfectionisme, mijn torenhoge loyaliteit naar anderen (maar niet naar mezelf) verklaart. Tegelijkertijd stel ik mezelf de vraag hoe ik liefdevoller en minder veeleisend naar mijn kinderen kan zijn. Ik hoop dan dat als ik die sleutel kan omdraaien, alles netjes op z’n plek valt en mijn belemmeringen en (zelf)beschadigend gedrag verdwijnt. Een moeizame zoektocht. Gaandeweg leer ik met vallen en opstaan dat zo’n sleutel voor mij niet bestaat. Gebeurtenissen en omstandigheden uit mijn verleden hebben mij gevormd tot wie ik nu ben maar de sleutels (meervoud) liggen in het heden. Het is nú hard werken om mijn gedrag en mijn denkbeelden elke dag een beetje te veranderen. Beetje bij beetje leer ik mijn sleutels om te draaien. Soms knalt de deur weer keihard in het slot en moet ik opnieuw beginnen. Maar het opendraaien gaat daarna wel makkelijker. Zo durf ik, door de groep en Annelies aangemoedigd, in een langslepende en mentaal slopende situatie, voor mijzelf te kiezen en ‘nee’ te zeggen. Die sprong in die voor mij onpeilbare diepte leert me dat anderen mijn keuze respecteren en dat de ‘vertrouwde wereld’ niet omvalt.

Leren te kijken naar de dingen die wel goed gaan, daar (een beetje) trots op durven te zijn. Zo bouw ik beetje bij beetje aan mijn zelfvertrouwen, verbetert het contact met mijn kinderen, krijgt de relatie met mijn vader meer diepte, ben ik minder hard voor mijzelf en sta ik zo weer iets sterker in het leven en mijn werk. Mijn reis is niet afgelopen; ik struikel nog vaak maar met wat ik de afgelopen periode heb geleerd ga ik nu vol vertrouwen het volgende deel zelf verder.

Bas

Drs. Annelies Galle
GZ psycholoog, trainer en coach
Vosmanskamp 16
7433 EZ Schalkhaar
0570-624359