Columns Annelies Galle

 

Al enkele jaren zit ik in een situatie waarin mijn beide ouders, apart van elkaar, mantelzorg vragen. Elke keer dat ik dacht dat er rust zou komen, gebeurde er wéér iets. En altijd was de vraag dringend.

 

Dus ik, ik kwam in beweging en ik was er voor mijn ouders. Dat doe je toch voor je ouders?!

Binnen mijn relatie werd er op het geestelijk vlak een beroep op mij gedaan. Wanneer zorgde ik eigenlijk voor mijzelf? Ik vergat mijzelf simpelweg. Ondanks mijn energie én mijn enthousiasme, verloor ik mijzelf. Het sloop er zo in. Hoe kon dat? Ik had toch voldoende inzicht in mijzelf én in de patronen die belastend kunnen zijn?!

Ik werd gefrustreerd, boos op mijzelf, intern boos op de ander! Gaf ik mijn grenzen aan, dan had dat geen effect. Van binnen voelde ik zo’n onvermogen. De boosheid naar de ander, die sprak ik alleen diplomatiek uit. Was ik niet de stabiele factor?! Ik wilde én kon niet ongenuanceerd boos worden op mijn dierbaren. Invloed had ik niet op de grilligheid van de ander, maar er werd wel (acuut) beroep op mij gedaan. Wat een energie vrat dat, constant was ik in dilemma met mijzelf.

Ik wilde veranderen in mijn gedrag, daarover sparren met iemand. Iemand van buiten mijn vriendenkring. Maar hoe dan?

Coaches, therapeuten kende ik genoeg. Ik wist welke vraag, waarheen leidde in de gesprekken... Ik wilde niet alleen praten, ik wilde mijn gedrag en patronen ervaren, geconfronteerd worden. Hoe prettig of niet prettig dat dan ook was. Via de huisarts kwam ik bij Annelies.

Na de eerste kennismaking was het voorstel om groepstherapie te doen. In een mannengroep. Alleen mannen?! Zo uit mijn comfortzone. Ik bewoog mij veelal in een omgeving met vrouwen. Die dynamiek was mij bekend. Mannen, ja daar sportte ik mee, verder kon ik bij de meeste mannen niet makkelijk een diepere laag vinden. Spannend dit. Tegelijk voelde ik een verlangen om te sparren met mannen, die waren toch zo heerlijk nuchter?!

Wat een weg ben ik gegaan. Ik zie mijzelf nog staan tijdens een experiment met gewichten, die de verantwoordelijkheid of zorgvragen van anderen voorstelden. Eerst stond ik met lege handen aan mijn kant van een touw, mijn familie stond denkbeeldig aan de andere kant van het touw. Plots kreeg ik gewichten van mijn “familie” in handen geduwd. Ik wilde deze teruggeven, wacht even!

Maar hop, ik kreeg er nog meer bij van de andere mannen. Verdikkeme, dít gebeurde míj dus!

Stond ik daar letterlijk met mijn handen vol met gewichten van anderen. Ik voelde de zwaarte.

Thuis reflecterend voelde ik het moment terug en besefte ik wat ik al die tijd had gedaan….

Wat liet ik hoe toe, welke emoties liet ik toe? Had ik het stuur van mijn bus wel in handen??

Met veel experimenten, zelfs digitaal, ben ik letterlijk en figuurlijk door een ravijn van gevoelens gegaan. Ik bleef niet op de eerste rand staan, maar heb zoveel geoefend en ervaren. Ik kon ervoor kiezen om eerder uit te stappen, maar deed dat niet. Ik wilde zien of ik de tools in mijn eigen leven kon beproeven. Zo pittig, nu kan ik ook zeggen, zo genieten!

Het was een veilige en toch confronterende setting. Ik zag dat een groep voordelen had. Ik leerde van elk van de mannen, zelfs van mannen die eerst in mijn allergie zaten! Ik kreeg op verschillende manieren ervaringen terug van “mijn” mannengroep. Echt geweldig! Nooit verwacht.

Annelies was helikopterend én deelnemend aanwezig. Ik ervaarde wat ik nodig had. Een therapeut waar ik niet zomaar bij weg kwam, als het nodig was om mij te confronteren of om mij te bevragen. Daarnaast is zij empathisch en durfde zij haar gevoel ook te laten zien. Heel waardevol!

Ik neem mijzelf nu serieus, inclusief het verwoorden van minder fijne gevoelens en eventueel wrijvingsrisico. Deze periode is het grootste cadeau aan mijzelf!

Ik zit aan het stuur van mijn levensbus!                                                                            Ronald

Drs. Annelies Galle
GZ psycholoog, trainer en coach
Vosmanskamp 16
7433 EZ Schalkhaar
0570-624359