De druk op mijn werk was ondraaglijk geworden, en ik voelde dat ik het niet langer aankon. Suïcidale gedachten overspoelden me dagelijks en werden met de dag dwingender, en ik wist uiteindelijk dat ik hulp nodig had om deze situatie te overleven.
Tijdens mijn eerste afspraak met Annelies voelde ik me nerveus en onzeker. Het was moeilijk om mijn diepste gevoelens en gedachten te delen, vooral omdat ik mezelf altijd sterk had willen voordoen. Maar de empathische en begripvolle houding van Annelies stelde me al snel op mijn gemak en er was vrijwel direct een klik. Het besef dat ik op het juiste adres was. Ze luisterde aandachtig naar mijn verhaal zonder enige vorm van oordeel.
Gedurende de sessies leerde ik wat een burn-out werkelijk is. Het werd me duidelijk dat een burn-out niet zomaar ontstaat, maar het gevolg is van jarenlange chronische stress en emotionele overbelasting. Ik begon in te zien dat ik mezelf jarenlang had uitgeput door constant op zoek te zijn naar goedkeuring en bevestiging, zowel op het werk als in mijn persoonlijke leven. Ik verlangde onbewust naar dat ene schouderklopje, die erkenning die nooit genoeg leek te zijn, ongeacht hoeveel ik ook presteerde. Veel hiervan kwam voort uit mijn jeugd waarin mijn ouders me nooit te kennen hebben gegeven dat ze om me gaven, laat staan van me hielden.
Annelies hielp me ook om de rol van mijn thuissituatie te begrijpen in het ontstaan van mijn burn-out. Thuis had ik te maken met de uitdagingen van het opvoeden van een zoon met een vorm van autisme, die zelf enorm worstelde met zijn leven. Dit vroeg veel van mij, zowel emotioneel als fysiek. Daarnaast kampte ik met een relatie waarin ik de diepgang en intimiteit miste die ik zo hard nodig had. Dit alles zorgde ervoor dat ik me steeds meer uitgeput en geïsoleerd voelde.
Samen onderzochten we hoe deze factoren mij hadden beïnvloed. Het werd me duidelijk dat mijn behoefte aan goedkeuring en erkenning onder meer voortkwam uit een diepere onzekerheid en angst om niet goed genoeg te zijn. Deze patronen had ik onbewust door de jaren heen ontwikkeld, en ze hadden me uiteindelijk tot het breekpunt gebracht.
Het inzicht dat ik tijdens deze gesprekken opdeed, was zowel pijnlijk als bevrijdend. Ik leerde dat mijn burn-out niet alleen het resultaat was van mijn werkomgeving, maar ook van mijn innerlijke overtuigingen en de uitdagingen in mijn privéleven. Het erkennen van deze diepere oorzaken gaf me de kracht om te beginnen met het doorbreken van deze patronen en om mijn leven stap voor stap weer op te bouwen.
Ik begon met het stellen van grenzen. Dat is zeker niet altijd makkelijk. Ik was altijd gewend geweest om iedereen tevreden te houden, zelfs als dat betekende dat ik mezelf tekort deed. Maar stap voor stap leer ik nu nee zeggen. En ik besef steeds meer dat nee zeggen tegen anderen, ja zeggen is tegen jezelf.
Naast het stellen van grenzen probeer ik nu ook steeds meer de kleine dingen in het leven te waarderen. Voorheen was ik altijd erg gericht op het boeken van prestaties en successen maar nu zie ik veel meer de schoonheid in het alledaagse. Die warme kop thee in de ochtendzon, een wandeling door het bos, het fietsen langs de IJssel of gewoon even zitten en niets doen. Geen grote gebaren maar momenten om weer te landen, om het leven in al haar eenvoud te omarmen en te waarderen.
Ook probeer ik nu beter om te gaan met mijn energie. Ik zie mezelf nu als iemand die de dag begint met een handvol knikkers. Elke activiteit die ik verricht kost me één of meer knikkers. Het is voor mij dus belangrijk om goed te plannen en prioriteiten te stellen. Door bewust om te gaan met mijn knikkers zorg ik ervoor dat ik genoeg energie heb om de dag door te komen zonder helemaal leeg te raken. Zo kan ik mijn energie beter verdelen en balans vinden in mijn dagelijkse leven.
De grootste uitdaging voor mezelf is toch wel het mezelf bloot durven geven. Ik heb me jarenlang verstopt achter een masker van perfectie en controle, uit angst om kwetsbaar te zijn. Maar nu, met de wetenschap dat ik mezelf bijna heb verloren, durf ik nu steeds meer mijn angsten onder ogen te zien. Open zijn over mijn gevoelens, mijn worstelingen en het omarmen van mijn imperfecties. Het is bevrijdend. Mensen waarderen mij niet minder omdat ik niet perfect ben. Integendeel, mijn eerlijkheid en kwetsbaarheid wordt veel meer gewaardeerd.
Hoewel het herstelproces nog steeds gaande is, met de nodige tegenslagen, inspanningen en vooruitgang, was het inzicht dat ik bij Annelies kreeg een keerpunt. Het besef dat mijn zoektocht naar goedkeuring en de complexe dynamiek in mijn persoonlijke leven hadden bijgedragen aan mijn burn-out, gaf me de mogelijkheid om te veranderen en een gezonder, evenwichtiger leven te gaan leiden. Ik ben er nog niet maar ik heb inmiddels genoeg handvatten om te werken aan mezelf, om me vrij te maken van al die ballast uit het verleden en gewoon mezelf te mogen en te kunnen zijn in een goede balans met de wereld om me heen.
Marco
