Ik was ongelukkig, wist niet hoe ik met mezelf om moest gaan, had geen levensdoel, had aanwezige coopingmechanises zoals me verschuilen achter eten, mij en mijn huishouden verwaarlozen en aandacht en bevestiging zoeken bij vreemden via datingsites.
Ik was sinds een lange tijd, weer echt single, maar ik wist echt niet wat ik met mezelf aan moest. Ik hield mezelf altijd bezig met iemand anders problemen, of hopen dat mijn ex zich zou veranderen om onze relatie in stand te houden. Ik kon alleen maar huilen en in onmacht zitten. Waarom overkomt dit mij nu.
Ik was onzeker over mijzelf en mijn lichaam, zwaar overgewicht, rugklachten, geen fulltime baan, onverwerkte jeugdtrauma’s , ik dacht echt altijd ben ik de enige die zo struggled en een moeilijke jeugd heeft gehad. Ik zat volledig in het slachtofferrol. Ik had geen grenzen of een eigen identiteit.
In mijn jeugd speelde parentificatie. Mijn vader stond buiten spel, mijn jongere broertje met autisme en adhd heeft extra zorg nodig en had daardoor de overhand, het draaide thuis om hem. Mijn moeder kon de zorg voor mij broertje niet goed alleen aan en kwam in een slachtofferrol.
Ik was uiteindelijk partner voor mijn moeder en vader voor mijn broertje. Ik nam deze verantwoordelijkheid op me, als 12 jarig meisje. Dit patroon is pas in het recente verleden, doorbroken. Ik ben lang een kotsbak geweest voor mijn moeders negativiteit. Dit deed me ongelooflijk veel pijn, om wat afstand te creëren tussen ons. Maar ik ben dochter, geen partner of ouder.
Ik vond het vroeger een compliment als er werd gezegd, dat ik volwassen was voor mijn leeftijd. Nu op mijn 23e merkte ik het gebrek aan het kind zijn, puberen, ontwikkelen, jezelf leren kennen. Ik wist echt niet wie ik was of wat ik wilde, zeker nu ik er echt alleen, single, voorstond.
In mijn aanmelding schreef ik als leerdoelen;
‘Leren hoe ik met mezelf om moet gaan, misschien wel een diagnose ad(h)d, mijn hoofd organiseren met een kast met laadjes, alles een plekje kunnen geven wat er vroeger is gebeurd. Aan mezelf leren denken en niet altijd anderen willen helpen en mezelf daardoor tekort doen. Mezelf niet tekort doen. Misschien inspiratie wat ik de rest van mijn leven kan doen, dat loopt ook vast.’
Er kwam in mijn behandelplan, al meer aandachtspunten naar boven. Mijn zelfvertrouwen was laag, (h)erkennen wat ik wil en mijn grenzen aangeven, de definitie van grenzen was eigenlijk helemaal vervaagd bij mij.. onderscheid maken wat wel/ niet veranderbaar is, ik dacht altijd dat mensen zich wel naar mijn wil konden buigen, als ze dat echt wilde…
Toen ik het behandelplan kreeg, zag ik zo’n gigantische berg, torenhoog. De moed zonk in mijn schoenen. Ik zag door de bomen het bos niet meer, ik zag alleen maar beren op de weg.
In de groepstherapie had ik het voorbeeld van 2 leden die hun therapie pad aan het afsluiten waren, met volle verbazing hoe zei zo wijs waren en deelnamen aan de groep. De berg werd nog groter, maar ik was vastberaden dat dit mij ook op een gegeven moment ging lukken.
In de groep leer je veel van andere situaties, maar veel komen overeen, ouders is een thema wat bij iedereen wel voorkomt.
Je kunt emoties delen, voelen, de (h)erkenning. Je bent echt welkom, als je ook voelt dat je welkom bent, dan is het iets heel moois. Je bent echt niet alleen.
De grootste tip was, dat het stap voor stap gaat. Je moet toch ergens beginnen, maar je moet die stap wel nemen. En het vertrouwen erin hebben, dat je het kunt. Want je wilt veranderen toch? Als je niet wilt veranderen, dan ben je niet op de juiste plek. Je komt naar therapie om in het diepe te springen. En ja dat doet zeer, maar als je alle tips, tricks, en manieren om te blijven door te ontwikkelen hebt aangewakkerd, dan staat er zoveel moois te wachten.
Door groepstherapie is bij mij weer het vuurtje gaan branden. Uiteindelijk heb ik met zelf initiatief, boek lezen, dingen ondernemen die ik spannend vond, kiezen voor mijzelf, en het actief deelnemen aan de groepssessies, mijn wil om een fijn en mooi leven te leiden weer terug.
Met het verwerken van mijn jeugdtrauma’s en positieve wil om wat van mijn leven te genieten, het loslaten van dingen uit mijn macht, neem ik juist weer de controle over mijzelf en mijn fysieke staat. Ik ben aan het afvallen en een gezondere, actievere levensstijl aan het creëren. De kilo’s laten dus ook los. Mentaal en fysiek staat echt in verbinding. Ook mijn rugklachten worden steeds minder.
Ik ben letterlijk en figuurlijk de berg op gaan hiken. Iets wat ik mezelf tot een half jaar terug, nog niet zag doen. Ik ben op een groepreis gegaan met vreemden (Georgië), dit als introvert die heel veel beren zag op de weg, was echt de ultieme test voor mij. En wat heb ik genoten en het kriebelt naar meer. Mijn therapie eindigt hier, maar ik blijf door hiken. Stilstaan om te genieten en terug te kijken op wat je hebt bereikt. Trots op jezelf zijn. Af en toe een daling mag ook, dat hoort erbij, maar terug naar het gat waar ik vorig jaar in zat, dat is verleden tijd en ook dat accepteer ik. Zonder de oude versie van mezelf, had ik hier nu niet gestaan.
Geloof in jezelf en zet de stappen tot verandering.
Britt
