Voordat ik bij Annelies kwam, had ik verschillende 'korte' trajecten doorlopen. Ik had perioden waarin ik te veel hooi op mijn vork nam en mijzelf overspoeld voelde door alles. Door mijn school, mijn vriendinnen, mijn familie. Dit ging gepaard met veel huilbuien en fysieke pijn in mijn lichaam. Mijn lichaam vertelde mij letterlijk dat het zo niet door kon gaan en probeerde mij af te remmen, omdat ik niet naar mijzelf en mijn gevoel luisterde. Ik raasde gewoon door, totdat ik letterlijk gevloerd werd.
Via de huisarts kwam ik dan bij de praktijkondersteuner of een psycholoog. Na een reeks van die gesprekken voelde ik mij weer beter en ging ik weer op dezelfde voet als daarvoor verder. Tot de volgende overstromingsperiode aanbrak.
Kortdurende pleisters voor een diepgeworteld probleem, zoals Annelies ze noemde. En dat was juist ook de reden dat het probleem steeds weer aan de oppervlakte kwam. Alsof ik een ballon constant onder water probeerde te duwen die iedere keer, als mijn weerstand wat minder goed was, weer naar boven kwam en hard terugsloeg op mij.
In het eerste gesprek met Annelies vertelde ze mij dat ik erop moest rekenen dat ik tenminste een jaar bij haar in de groep zou zitten. Dit klonk in mijn oren erg lang, maar tegelijkertijd viel er een last van mijn schouders. Ik wist op dat moment dat zij iemand was die mij niet na een aantal gesprekken weer los zou laten. Ik voelde dat ik bij haar in de groep mijn probleem bij de wortel mocht gaan aanpakken.
Het duurde even voordat de diepe wortel boven kwam bij mij. In het begin probeerde ik alles aan de oppervlakte op te lossen, vooral omdat ik dit kon en gewend was. Gedurende mijn tijd in de groep bij Annelies werd ik aangemoedigd en uitgedaagd om het probleem dit keer bij de wortel aan te pakken.
Waarom viel ik steeds terug in mijn oude patroon? Waarom liet ik alles makkelijk toe en waarom liepen anderen zo makkelijk over mij heen? Wat bracht mij dat? Waren mijn grenzen echt wel zo duidelijk als ik dacht?
De dynamische groep en verschillende onderwerpen, hielden mij een spiegel voor. In een rollenspel kopieerde iemand mijn gedrag en liet mij zien wat ik zelf niet zag. Zij lieten mij zien hoe ik reageerde op problemen en hoe ik ze probeerde op te lossen. Mijn spiegelbeeld zag er anders uit dan hoe ik dacht dat ik eruit zag. Ik dacht dat ik duidelijk communiceerde, ik dacht dat ik mijn grenzen duidelijk maakte en dat ik stevig stond. Maar zo zag het er niet uit. Ik gaf anderen alle ruimte om de grenzen op te zoeken en erover heen te gaan. Ik stond wankel en door de chaos in mijn hoofd begreep niemand wat ik wilde en wat ik bedoelde.
Daarnaast kwam ik door deze oefening tot het besef dat ik belangrijke zaken kleiner en minder belangrijk liet lijken. Dingen die ik belangrijk vind, maakte ik klein door het gebruik van verkleinwoorden en daarmee leek het alsof ik het niet perse belangrijk vond. Daarmee zette ik vaak de behoeften van anderen boven die van mij.
Dit heeft mijn kijk op mijzelf veranderd en vervolgens mijn handelen veranderd. Ik heb met behulp van mijn nieuwe spiegelbeeld mijn patroon kunnen doorbreken en een nieuw pad in geslagen.
Dit nieuwe pad liet mij zien dat het ook anders kan. Dat ik niet alle ballen hoog hoef te houden, want de bal is lang niet altijd van mij. In een sessie hebben we zelfs letterlijk de bal overgegooid om te voelen dat sommige ballen makkelijk te vangen zijn, maar dat dit niet nodig is. In theorie wist ik het wel, maar de praktische aanpak heeft mij laten voelen hoe ik dit wil veranderen.
Intussen heb ik afscheid genomen van de groep en bewandel ik mijn pad verder. Nog vaak kijk ik terug op de sessies en haal daar mijn kracht uit, op de momenten dat ik het nodig heb. Ik ben blij en dankbaar dat ik bij Annelies in de groep mijn diepe wortel van binnenuit heb mogen en kunnen helen.
Sienna
