Therapie, dat is toch voor van die zielige types die zich alles persoonlijk aantrekken? Van die mietjes. Etc etc. Dit is hoe ik jaren geleden dacht over therapie, boy was I wrong… Maar ach, zo had ik ook een mening over mannen die turnen, en nu heb ik toch vooral bewondering voor die enorme spierbundels met hun doorzettingsvermogen. Komt tijd komt raad? Hoe ouder hoe wijzer. Zomaar wat clichés die wel waar zijn.
Ik liep al een tijdje vast in mijn leven zonder dit zelf door te hebben. Vaste patronen, zorgvuldig ingeslepen in de loop der jaren. Ik wilde eigenlijk geen echte commitment aangaan, en zodra dat te dichtbij kwam rende ik weer verder. Met alles en iedereen oppervlakkig contact, familie, vrienden en iedereen maar tevreden denken te houden door op het meeste ja te zeggen, overal bij te willen zijn en uiteindelijk nergens ECHT bij zijn want ja, we moeten anderen tevreden houden.
Pakkend voorbeeld? In de kroeg met vrienden alsnog op je telefoon zitten en appen met anderen ipv te genieten van het moment en de gezelligheid daar. De regel wie als eerste z’n telefoon vd stapel pakt (we legden de telefoons weleens in t midden op een barkruk) doet een rondje in heeft mij toch wel wat geld gekost…
Via meerdere praktijkondersteuners en een introsessie mindfulness (wat echt niks voor mij was, adem uit door je tenen?) kwam ik via de praktijkondersteuner uit bij Annelies en kwamen we al snel uit op groepstherapie. De mannen groep werd het. Het was coronatijd dus veelal ging het online. Ik zat erbij, maar ook weer niet. Het werd nog niet perse beter. Tuurlijk had ik soms een inbreng maar ja, beter werd ik niet om het zo te zeggen. Uiteindelijk stopte ik ook met deze groep omdat het met m’n werk steeds slechter te combineren was.
Was ik al klaar? Nee zeker niet. En hier kwam ik dan ook keihard achter in een later stadium. Toch weer opnieuw contact gezocht met Annelies en een nieuwe commitment aangegaan, en dan dit keer geen half werk met minimale inzet. Volle focus op verbeteringen.
In de nieuwe groep duurde het ook even (aard van het beestje) maar toen ik eindelijk begreep dat je toch zelf het werk moet doen, en n.a.v. een documentaire die Annelies ons tipte over therapie in een gevangenis, viel het kwartje daadwerkelijk en zijn er grote stappen gemaakt. Die mannen in de documentaire lieten zien dat een stevige discussie niet respectloos is of een aanval, maar juist nodig is om sneller en beter tot resultaat te komen. Zelfs als je in zo’n situatie zit als zij. Erg inspirerend. Met als gevolg dat ik dar probeerde over te nemen. Dit voelde goed, concreet werken en nog met resultaat ook. En zodra je dan feedback van mensen om je heen krijgt die een positieve verandering opmerken, dan gaat het dubbel zo hard.
Eindstand, ik kan (bijna) iedereen groepstherapie aanbevelen. Hoelang? Dat ligt aan je verhaal en je eigen inzet. Maar de groep zal gaan voelen als een veilige haven. Zonder (vooroordelen en als er wel iets speelt komt dit snel genoeg op tafel. Ik kan oprecht zeggen dat ik het groepsgesprek soms wel mis. Het vroege opstaan daarentegen niet. Ik ben onwijs blij dat ik voor een 2e keer ben teruggegaan. Ben nu een betere partner en vader van mijn dochter en bonuszoon dan ik anders ooit had kunnen zijn. Dat pakt niemand mij meer af.
Groet, Marc
