Ik was gestopt met mijn studie en durfde niet alleen te zijn uit angst voor complete paniek en hier niet zelf uit te kunnen komen. Ik werd volledig afhankelijk van anderen en m'n wereld werd heel klein.
Terugblikkend een ontzettend verdrietige tijd, met veel paniek, angst en onzekerheid. Een zoektocht waarbij ik mezelf kwijt was en in beslag werd genomen door angst. Ik zat vast in mijn eigen gedachten en werd zo overspoeld door angst dat er niks anders meer leek te zijn. We spraken over de metafoor van de 'bus': Ik had niet meer het 'stuur' vast, maar was een passagier van de angst.
Bij Annelies mocht ik gaan 'voelen', los van het willen controleren en snappen. Dat was pittig, spannend, onwennig en tegelijk ook een nieuwe deur die open ging naar een bijzondere zoektocht. Een zoektocht met ups en downs.
Wat me sterk bij blijft is het vertrouwen dat Annelies uitstraalde in mij. Mijn veerkracht en het vertrouwen dat er zoveel meer is dan de angst. Wat voor mij als zo ver weg voelt.
Ik leerde veel over mezelf en was het heel prettig alles te kunnen en mogen bespreken. Over thema's die ik liever uit de weg ging. Bij Annelies werd ik uitgedaagd om de controle los te laten en op zoek te gaan naar onderliggende emoties.
Annelies ging ze niet uit de weg en het was zo prettig dat ik me gezien voelde als persoon ipv enkel de angst. In de groep ging de zoektocht verder en ontdekte ik veel herkenning bij anderen, wat mij verder hielp. Wanneer ik een heuvel had genomen, wilde ik soms achterover leunen (en ook niet altijd zien wat er voor me stond). De groep heeft me hierin gespiegeld, en de zowel veilige als eerlijke omgeving heeft me veel gebracht. Een voorbeeld hiervan was dat ik veel vermeed toen ik startte: toch een dag later dat stukje hardlopen wat ik niet meer durfde, of toch niet alleen op pad gaan met de auto, of de sessie afzeggen. De groep en Annelies waren hier kritsich op: luister ik naar de angst, sjoemel je met de angst en de afspraken en wie wil ik aan het stuur zetten? Dat vond ik heel eng, maar heeft me uiteindelijk verder geholpen. Toch het stapje extra zetten, me gesteund voelen door de anderen, herkenning vinden in de inbreng van de ander en het gevoel alles te mogen delen. Nooit heb ik ervaren dat iets gek was of niet passend, mede door de sfeer die Annelies neer zet in de groep.
Toen ik op een gegeven moment weer meer grip en regie voelde over het stuur en het beter ging (zoals het vinden van een baan, meer zelfstandigheid) viel ik terug in oude gewoonten en vond ik met name de regie terug in 'dwang'. Ik vond het zo belangrijk mijn baan en stappen vast te houden en mezelf waar te maken. Waardoor ik (achteraf gezien) de angsten wegdrukte, mezelf opnieuw voorbijliep en ik concessies deed ten koste van mijn mentale gezondheid
Hoewel de dwang minder erg was als de complete angst, bracht het me weer verder weg van waar ik naar toe wilde; vertrouwen hebben in mezelf en leven ipv overleven. Annelies en de groep was 'streng voor de dwang', maar motiverend voor mij als persoon. Ook hier spiegelden ze mij: luisterde ik naar de angst of ging ik zelf achter het stuur zitten? Ik ging weer terug in 'denken over' in plaats van naar voelen, en het paadje naar de angst was er weer in geslopen. Waar oude patronen in het 'beredeneren' weer helpend leken, kwamen zij mij tegen en waren een groot voorbeeld in het weer opnieuw 'voelen' en eerlijk zijn. Ik zag er tegen op de hobbel van de dwang te nemen, terwijl het juist wat beter leek te gaan en die controle opnieuw weer los te laten. De spiegel van Annelies en de groep hielp me om uiteindelijk die hobbel te nemen. Hoewel ik veel angst had voor medicatie vanuit het willen houden van controle over m'n gezondheid en het 'zelf moeten kunnen' ben ik toch gemotiveerd om de stap te zetten. Dit heeft me zo veel opgeleverd; de controle mocht en kon ik daardoor toch meer loslaten en heeft me weer laten ervaren wat leven en vertrouwen is. Iets wat zo ver weg was
Als ik terug blik op het traject, zijn de 'doe opdrachten' me het meest bijgebleven: in de auto stappen volledig verlamd met angst, terwijl ik dat écht niet wilde, hardlopen in de hitte (waar ik zo bang voor was), alleen op pad gaan zonder mobiel. En ik leefde nog!! Ik wilde zo graag blijven praten en snappen en het op die manier oplossen. Dat voelde voor mij veilig. Maar uiteindelijk lagen de stappen niet in die veiligheid, maar juist in het aangaan, uit m'n veiligheid durven stappen en ervaren dat ik het kan. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik hierin zo gesupport werd door Annelies en de groep, dat heeft me het zetje gegeven het toch te doen! En dat ik sta waar ik sta! Van continu controleren, thuis blijven zitten in m'n veilige bubbel volledig gevangen door angst, niet op pad durven, naar weer kunnen genieten en vol vertrouwen naar een feestje gaan, mijn werk met plezier doen en zelfs aan hardloopwedstrijden meedoen! (wie had dat gedacht, toen ik 100 meter moest rennen met doodsangsten in mijn lijf)
Het willen hebben van de controle en veiligheid, en dwang zal bij mij blijven, maar het heeft niet meer de volledige regie. Ik kan er naar kijken, er soms naar handelen, maar mijn bus wordt vooral bestuurd door mijzelf en vertrouwen! Naast de angst, is de bus zoveel meer gevuld met andere passagiers (emoties, gedachten, acties). Ik kan er over praten in mijn naaste omgeving, wat ik heel moeilijk vond om te delen door de schaamte, maar hierdoor kunnen zij me spiegelen en confronterend zijn. Waar ik jarenlang uit schaamte de dwang verbloemde, hoort het nu bij mij, maar niet meer stiekem, en kan ik leven!
Beau
