Ik doe erg hard mijn best om net zo te leven als anderen, denk daarbij aan het dragen van bepaalde kleding. Maar ook over alle onderwerpen. Hoe mijn huis ingericht hoort te worden en ga zo maar door.
Omdat ik nooit mij zelf heb durven en kunnen zijn (ook niet weten hoe ik dat moet doen) ben ik tegen de lamp gelopen. In de vorm van een burn-out. Na een aantal gesprekken bij de praktijk ondersteuner van de huisarts kwam toch echt een verwijzing naar een psycholoog. Mijn eerste gedachte is: zo erg is het toch niet met mij? Als advies kreeg ik om te zoeken naar een psycholoog waarbij ik me prettig voel als ik de website lees. Dit gevoel kreeg ik bij Annelies haar website. Wat mij aantrok is dat ik het gevoel kreeg dat iedereen welkom is, dus ook ik ondanks dat ik ‘anders’ ben.
Al tijdens de eerste sessie werd het duidelijk dat groepstherapie het beste was voor mij. Heel overtuigd was ik niet, maar Annelies heeft ervaring dus zal het vast beter weten, aldus mijn ‘oude’ ik. Het heeft zeker een jaar geduurd voordat ik mij durfde open te stellen naar de groep. Uit feedback begreep ik dat ik alles beter leek te weten. Nu weet ik waar dit gevoel vandaan komt. Door mijn autisme keer ik in mijzelf als er te veel prikkels zijn. Er staan te veel laatjes open. Ik heb behoefte aan structuur. Een vakantie is erg leuk maar biedt ook chaos en maakt dat ik niet goed tot een invulling van de dag kan komen.
Tijdens de therapie heb ik een test gedaan om te kijken of ik autisme zou kunnen hebben. Deze test geeft geen recht op een officiële diagnose, maar het is duidelijk dat er kernmerken van autisme bij mij zijn. Dit kwam als een donderslag bij een heldere hemel. Ik wilde en kon mij er niet in vinden. Thuis leef ik met 2 kinderen die de diagnose autisme hebben en het liep uit de hand waardoor we hulp zochten bij de gemeente en hulp kregen van Autimaat. Tijdens dit traject wat naast mijn eigen traject bij Annelies samenliep, heb ik geleerd wat autisme is. Wat kwam dit enorm binnen! Langzaam leerde ik dat ik misschien anders ben, maar dat daar ook veel kwaliteiten in liggen. Ik begon mijzelf te accepteren als een ‘andere’ en heel voorzichtig mijn eigen mening te hebben en grenzen te stellen. Hierdoor werd ik meer open voor de andere groepsleden.
Wat ik geleerd heb en waar ik dankbaar voor ben, is dat ik van mij zelf heb leren houden. Balans zoeken is en blijft een uitdaging voor mij, maar het lukt mij wel. Daarbij helpt het mij om mijn denkbare kast erbij te pakken en na te gaan welke laatjes er open staan. Daarna ga ik bedenken welke er dicht kunnen. Dit doe ik door na te gaan waar ik invloed op heb en waar ik geen invloed op heb. Dan wordt de chaos in mijn hoofd minder. Om dan in het bos te gaan wandelen en lekker te praten en te huilen en uiteindelijk tot rust komen. Het lukt mij ook beter om de accepteren dat mijn kinderen ‘anders’ zijn. Door de jaren heen heb ik geleerd dat autisme vaak aanverwant is met dyslexie, TOS, ADHD, enz.
Wendy
